Om een beeld te k3727270666rijgen van provocatief coachen, lees je hieronder een aantal uitgangspunten van de provocatieve coach:

  • Het meest persoonlijke is universeel
    Een provocatieve coach hecht meer waarde aan de universaliteit van de menselijke ervaring, zal zijn cliënt vaker in de rede vallen, zelf rake voorbeelden ophoesten en niet bang zijn om de betrekkelijkheid van de klachten te benadrukken.
  • Mensen zijn veerkrachtiger dan ze lijken
    Mensen hebben veel meer daadkracht, uithoudingsvermogen en gevoel voor humor, dan je zou zeggen wanneer je ze over hun problemen hoort praten. Ze kunnen tegen een stootje. Ze zijn niet zo kwetsbaar en onwetend en zielig als zijzelf en jij als hulpverlener of adviseur soms denken.
  • Vertrouwen is goed, controle is beter!
    De provocatieve coach ziet de mens als iemand die zich beter voordoet dan hij is. Of soms misschien als iemand die zich slechter voordoet, als hij denkt dat hij daar mee kan scoren. Hij zal de cliënt prijzen voor zijn wil om het beter te doen, maar tegelijkertijd een grote dosis gezond wantrouwen laten blijken. Dat wil zeggen: de coach is niet echt zo wantrouwend als hij zich voordoet, hij wil de cliënt vooral uitlokken tot grotere zelfovertuiging en praktische daadkracht en dat blijkt ook uit zijn manier van praten. Hij heeft die ironische sterretjes in zijn ooghoeken als hij omslachtig uitlegt waarom hij de cliënt niet gelooft.
  • Mensen lachen gauwer dan je denkt
    Traditionele hulpverleners zien in het lachen van de klant dikwijls een vlucht voor verantwoordelijkheid, een manier om de ‘echte emoties’ te verdrijven. Voor de provocatieve coach is de lach een natuurlijke pijnbestrijder en een perfect middel om het contact te verfrissen en verdiepen. Origineel is het zeker niet, want de beste vriendschappen worden gekenmerkt door humor en plagerijen. Maar als er iets is dat iemand een nieuwe kijk geeft op problemen, dan is het wel het lachen om die problemen.
  • Uitdaging schept een band
    Je hebt als mens allerlei gevoelens en gedachten bij wat anderen zeggen en doen. Veel gedachten uit je nooit. Toch kan het voor een veranderingsproces heel nuttig zijn om die gedachten eens uit te spreken. Om iemand te confronteren met zijn zwaktes? Nee, daarom niet, dat doet het leven zelf wel Het is een hardnekkig misverstand dat de coach daar voor moet zorgen.
  • Als je de ezel vooruit wilt laten lopen, moet je hem aan zijn staart trekken
    Mensen doen tegenwoordig enorm opbouwend tegen elkaar. Tegen anderen hebben ze het wel eens over je zwakke punten maar tegen jou zijn ze altijd heel positief. En hoe positiever ze zijn, hoe meer jij je afvraagt of het niet net andersom is. Als je tegen de ezel gaat staan duwen, zet hij zijn hakken in het zand. En hoe harder je duwt, des te dieper bijten die hakken zich vast. Daarom draait de provocatieve coach het om. Hij beweert heftig en op alle mogelijke manieren dat je het niet kunt. Want hij weet dat je de ezel beter aan zijn staart kunt trekken als je wilt dat hij vooruit gaat. En bovendien: dan is hij tenminste zelf vooruit gegaan en kan hij zelf de eer voor de vooruitgang opstrijken.
  • Iemand gaat structuur aanbrengen, als de coach het niet doet, doet de cliënt het zelf
    De provocatieve coach is snel afgeleid en heeft nauwelijks overzicht over de zittingen. De cliënt gaat vervolgens zelf de structuur aanbrengen en bewaakt zelf de doelstelling. Gewoon omdat de coach het niet doet en omdat hij begrijpt, of althans vermoedt dat iemand het zal moeten doen, als hij verder wil komen.
  • Zijpaden en omwegen leiden naar de kern
    De provocatieve coach leidt de cliënt vaak juist af van het probleem. Door de cliënt naar een heel ander gebied te voeren ontstaat een nieuw perspectief. Ieder keer bekijkt de cliënt zijn problemen weer vanuit een andere hoek. Of als dat gebied van zijn leven helemaal niets met het probleem te maken heeft, dan komt hij iedere keer weer terug bij waar het hem om gaat.

Om een beeld te k3727270666rijgen van provocatief coachen, lees je hieronder een aantal uitgangspunten van de provocatieve coach:

  • Het meest persoonlijke is universeel
    Een provocatieve coach hecht meer waarde aan de universaliteit van de menselijke ervaring, zal zijn cliënt vaker in de rede vallen, zelf rake voorbeelden ophoesten en niet bang zijn om de betrekkelijkheid van de klachten te benadrukken.
  • Mensen zijn veerkrachtiger dan ze lijken
    Mensen hebben veel meer daadkracht, uithoudingsvermogen en gevoel voor humor, dan je zou zeggen wanneer je ze over hun problemen hoort praten. Ze kunnen tegen een stootje. Ze zijn niet zo kwetsbaar en onwetend en zielig als zijzelf en jij als hulpverlener of adviseur soms denken.
  • Vertrouwen is goed, controle is beter!
    De provocatieve coach ziet de mens als iemand die zich beter voordoet dan hij is. Of soms misschien als iemand die zich slechter voordoet, als hij denkt dat hij daar mee kan scoren. Hij zal de cliënt prijzen voor zijn wil om het beter te doen, maar tegelijkertijd een grote dosis gezond wantrouwen laten blijken. Dat wil zeggen: de coach is niet echt zo wantrouwend als hij zich voordoet, hij wil de cliënt vooral uitlokken tot grotere zelfovertuiging en praktische daadkracht en dat blijkt ook uit zijn manier van praten. Hij heeft die ironische sterretjes in zijn ooghoeken als hij omslachtig uitlegt waarom hij de cliënt niet gelooft.
  • Mensen lachen gauwer dan je denkt
    Traditionele hulpverleners zien in het lachen van de klant dikwijls een vlucht voor verantwoordelijkheid, een manier om de ‘echte emoties’ te verdrijven. Voor de provocatieve coach is de lach een natuurlijke pijnbestrijder en een perfect middel om het contact te verfrissen en verdiepen. Origineel is het zeker niet, want de beste vriendschappen worden gekenmerkt door humor en plagerijen. Maar als er iets is dat iemand een nieuwe kijk geeft op problemen, dan is het wel het lachen om die problemen.
  • Uitdaging schept een band
    Je hebt als mens allerlei gevoelens en gedachten bij wat anderen zeggen en doen. Veel gedachten uit je nooit. Toch kan het voor een veranderingsproces heel nuttig zijn om die gedachten eens uit te spreken. Om iemand te confronteren met zijn zwaktes? Nee, daarom niet, dat doet het leven zelf wel Het is een hardnekkig misverstand dat de coach daar voor moet zorgen.
  • Als je de ezel vooruit wilt laten lopen, moet je hem aan zijn staart trekken
    Mensen doen tegenwoordig enorm opbouwend tegen elkaar. Tegen anderen hebben ze het wel eens over je zwakke punten maar tegen jou zijn ze altijd heel positief. En hoe positiever ze zijn, hoe meer jij je afvraagt of het niet net andersom is. Als je tegen de ezel gaat staan duwen, zet hij zijn hakken in het zand. En hoe harder je duwt, des te dieper bijten die hakken zich vast. Daarom draait de provocatieve coach het om. Hij beweert heftig en op alle mogelijke manieren dat je het niet kunt. Want hij weet dat je de ezel beter aan zijn staart kunt trekken als je wilt dat hij vooruit gaat. En bovendien: dan is hij tenminste zelf vooruit gegaan en kan hij zelf de eer voor de vooruitgang opstrijken.
  • Iemand gaat structuur aanbrengen, als de coach het niet doet, doet de cliënt het zelf
    De provocatieve coach is snel afgeleid en heeft nauwelijks overzicht over de zittingen. De cliënt gaat vervolgens zelf de structuur aanbrengen en bewaakt zelf de doelstelling. Gewoon omdat de coach het niet doet en omdat hij begrijpt, of althans vermoedt dat iemand het zal moeten doen, als hij verder wil komen.
  • Zijpaden en omwegen leiden naar de kern
    De provocatieve coach leidt de cliënt vaak juist af van het probleem. Door de cliënt naar een heel ander gebied te voeren ontstaat een nieuw perspectief. Ieder keer bekijkt de cliënt zijn problemen weer vanuit een andere hoek. Of als dat gebied van zijn leven helemaal niets met het probleem te maken heeft, dan komt hij iedere keer weer terug bij waar het hem om gaat.